kıyıköşeyazı

Kobay faresi gibiyim. Üzerinde her şey denenmiş, her zehrin panzehirini içine hapsetmiş. Ne daha fazla zehirlenebilir ne de öldürücü bir zehre boyun eğebilir. İnsan genlerine en yakın bir canlı. İnsana yakın bir şeyim ama katiyen insan değil. Gördüklerimden, duyduklarımdan sonra vardığım bu kararın doğruluğuyla da pek ilgilenmiyorum açıkçası. Bir kanıt aramıyorum düşüncelerime. Makyajım akmasın diye ağlamayacak kadar gem vurabiliyroum hislerime. Aşırı duygusallığın zamanla kazandırdığı duygusuzluk. Ne hissedersem hissedeyim, hissetmekten de önce yorgun hissediyorum kendimi, bu yüzden belli edemiyor olabilir, belli etmek istemiyor ya da ne hissettiğini bilmiyor olabilirim. Ama biliyorum ki insanlar iç yüzüne bakmıyor senin, hafif ya da ağır makyajının göründüğü kadar bakabiliyorlar yüzüne. Yüzleri de yok zaten.