kıyıköşeyazı

Böyle yağdığına göre hava çok dolmuş. Bana benzemiş. Ama ben onun gibi olmayacağım. Kimseyi ıslatmaya niyetim yok. Yeterim ben kendime. İçimdeki evi göl ettim zamanında. Kimse de susturamadı. Yağdı yağdı dindi acım. Bundan sonra dolsa dolsa gözlerim dolar. Gözüme epey bir şey kaçtı da.

Geçen son üç yüz yirmi beş günden sonra -şu an saat hesabı yapamayacağım- bir yılı daha geride bırakmış sayılırız. Hiç değilse benim takvimimden çoktan geri kalan sayfalar koparıldı. Yaşamla ölüm arası gibi eski yıldan yeni yıla geçiş, hazırlık aşamasındayım. Ve de alıştırıyorum kendimi. Tabi elime kağıt kalem alıp bir sayfa boyunca yeni yılın tarihini atacak değilim, ilk bir hafta yanlışlıkla eski yılı yazmakta bir sakınca görmüyorum. Kendimi alıştırdığım şey yaşımın ilerlemesi de değil. Sadece ilk kez yeni bir yıldan bu kadar beklentiliyim, yapacaklarımın listesi uzaya kadar uzanıyor. Ve bunu burada paylaşma gereği duyuyorum ki başka bilenler de olsun, cayma olasılığım ortadan kalksın. Çünkü bazen kendimize karşı çok yumuşak olabiliyor ve verdiğimiz sözleri tutmayabiliyoruz, yani bence. Kendime verdiğim sözü size de verdiğim gibi, yap(a)madığım takdirde "hani yapıyordun!" deme hakkını da vermiş oluyorum.

Yalnızlığıma sevinmiyorum, sadece değişen bir şey yok, o yüzden de üzgün görünmüyorum. Kış uzun sürdü ama merak etmeyin mevsim normallerine dönüyor. Ölen bir aşkın arkasından konuşup kemiklerini sızlatmak istemiyor olsam da ağzımı toparlayamadığım olmuyor değil. Sesini duydum. Hayli suçlu. Bir yol bulunurdu, hatta bir yol vardı ama o benim tarif ettiğim yoldan gitmeyi çoktan bırakmıştı. Kabul, benim de parmağım var bu suçta yer yön kavramsızlığımla. O değil de onca zamandan, onca yaşanandan sonra her şeyin eskisi gibi gibi olabileceğini nasıl düşünür insan anlamış değilim. Hele ki duyguların aynı kalacağına nasıl inanır hiç anlamış değilim.