kıyıköşeyazı

Yalnızlığıma sevinmiyorum, sadece değişen bir şey yok, o yüzden de üzgün görünmüyorum. Kış uzun sürdü ama merak etmeyin mevsim normallerine dönüyor. Ölen bir aşkın arkasından konuşup kemiklerini sızlatmak istemiyor olsam da ağzımı toparlayamadığım olmuyor değil. Sesini duydum. Hayli suçlu. Bir yol bulunurdu, hatta bir yol vardı ama o benim tarif ettiğim yoldan gitmeyi çoktan bırakmıştı. Kabul, benim de parmağım var bu suçta yer yön kavramsızlığımla. O değil de onca zamandan, onca yaşanandan sonra her şeyin eskisi gibi gibi olabileceğini nasıl düşünür insan anlamış değilim. Hele ki duyguların aynı kalacağına nasıl inanır hiç anlamış değilim.