Sen hala beni büyümedim zannet. Orada kaldı sanırsın. O günlerde. Kaç kere daha üstüne düştüm o yaranın. Kaç kere daha kanattım dizlerimi. Gözlerimde yaş kalmayana kadar ağladım. Kaç kere daha aşındı dirseklerim. Belli etmedim bile. Daha kaç kere yenileceğim kendi kendime. Kaç yük daha binecek omuzlarıma. Kaldıramadığım. Kaç suç daha atılacak üzerime. Kaç kaç bitecek beraberliklerim her yanından çekiştirilirken. Nasıl hala sıkıca tutacağım. Bir gün bir yerde salıvermez miyim. Kolay mı sanıyorsun. Kanım çekildi her resti çektiğimde sana. Ben yaşıyor muyum ki. Kanlı canlı bir hayat mı sürdüğüm. Bana sorarsan süründüğüm. Ben mi istedim o kadar borca girmeni. Ben mi istedim her konuda ayrı düşmeyi. Ben mi istedim bağırış çağırış geçinmeyi. Ben mi istedim her hareketime mana bulmanı. Ben ister miydim sevgini hiç göstermemeni. Oturup konuşmamayı. Hep kendi odama çekilmeyi. Huzur içinde huzursuzluk çekmeyi. İster miydim seni ağlatmayı. Sana öyle geliyor. Hiç istemezdim oysa. Sen hala beni büyümedim zannet baba. Halbuki giderken küçük kızını yanıma almamıştım.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
2 yorum:
kendimi buldum bu yazı da. ben de istemedim ben de onların bu kavgalarımız olurken yaşlandıklarını görmeyi. ben de istedim onlarla salonda sürekli sohbet etmeyi. ama olmadı.
OLmadı.. olamadı.
Yorum Gönder