kıyıköşeyazı

Tek ayak üstünde duruyorum sanki. Cezalandırmış, bütün hayatın karşısında tek ayak üstünde dikmiş gibi biri. Yorulunca ayak değiştirmek yok. Bir süresi yok. Belki hayat boyu belki birazdan geç otur diyecek biri. O zaman da canım oturmak istemez, kaybettiğim zamanlara inat daha da yorabilirim kendimi. Dolaşabilirim, hiç dönmeye bilirim. Bozuk bir para gibi elden ele dolaşabilirim, bir yabancı, ülkesine götürüp hatıra parası yapana dek beni. Belki o zaman hatırası var der o yabancı, önemli hisseder, orada öylece durabilirim. Huzur bile bulabilirim.

Ne anlama geldiğimi dün değil ondan önceki gün değil ondan da önceki gün daha iyi biliyor gibiydim. Yarın bugün olduğu an unutuyor gibiyim kimliğimi yanıma almayı. Anında çıkıyor aklımdan kim olduğum. Rutine bağlanmış bir kurgu gibi hayatım, geçişleri kopuk. Başlı başına bir dejavu. Ben bu hayatı daha önce yaşamıştım.