kıyıköşeyazı

Her gece başka biriyle yatınca daha zinde kalkanlarınızın hiç midesi kalkmaz mı. Başınızı kaldıracak haliniz mi yok yoksa. Artık kalkma vakti. Ovalayın gözlerinizi. Uyanın asırlık uykunuzdan. Hiç olmazsa bir süreliğine. Çocukluğunuza inin arada bir de. İnsan olmaya yetmez ama duygu kıpırtısına rastlarsınız bakarsınız. Bir düşünün. Aradaki yüzlerce farkı bulun. Parmağınızla gösterin. Bu seferlik de böyle olsun. Biliyorum ayıp denildi parmakla göstermek, ancak öyle gösterebilip, ne olduğunu öğrenebilmişken cisimlerin. 'Aç ağzını' dediler bebekken habire, şimdi ağzımızı kapatmaya çalışıyorlar tek bir söz edecek olsak. Bütün alışkanlıklarımızın yerine ayıplar, günahlar kondu. Yerimize kondular bize yer kalmadı onlardan. Ne çok korkutulduk küçükken incir çekirdeğini doldurmayacak konular hakkında. Hala incir yerken sütü değer de yara olmaktan korkarız. Öcüleri kötülediler ama asıl insanlarmış korkmamız gereken. Olmadık, olmayacak şeylerle büyütüldük. Oysa herkes mantıklı bir açıklama bekliyordu bizden. Hiç mantık kuramadık ki küçüklükle büyüklük arasında açıklayabilelim. Ya baştan söylenmeliydi gerçekler ya da saklanmalıydı. Siz ne yaptınız, sır tutmayı bilemediniz ama hiçte sırrınızı açıklamadınız. Güya iyi yetiştik ama bir tek sırrınızı bile bilmeyiz. Aslında çok haklısınız. Kendiniz gibi gördünüz. Hiç ayırmadınız kendinizden. Siz neyseniz biz de oyduk gözünüzde. O yüzden de paylaşmadınız sırrınızı söyleriz diye.