kıyıköşeyazı

Mutluluk içimi acıtan bir hal aldı zıt anlamlısıyla çakışınca. Anlamı kaçtı kısa ve özlüğünden. Acıtasyon yapıyor. Ben de oturmuş bekliyorum. Kurduğum bütün cümlelerin üzerine gaz dökülüp yakılmışken.

İlk ve son günlerine yakındı dün can çekişmeli beraberlik. Doğru yer eğri adam ama zamanlama kötüydü. En kolayı suçu ona atmak, zaman bütün suçu kabullenir, nasılsa geçiyor.

İlk başta iyi güzel de, ilerleyen saatlerin aleyhine işlediğinden habersizken göreceli oluyor güzellik kavramı. O son kadehi içmeyecektim. Yapmam dediğimi yapmayacaktım. Heyecandandır dedim, inandı mı bilmem. Ben olsam inanmazdım.

Kesik kesik hatırladığım ondan sonrası sabah gözlerimi açtığımda anlık bir şaşkınlıkla beraber gün sonunda birleşti. Ben n'apmışım. Madem sarhoştum, hatırlamasaydım. Aslında oraya kadar da her şey normal. Sabah bütün odalara bakıp baktığım son odada çıkmasaydı karşıma. İşte orada başladı. Başladım anlatmaya gelmiş geçmiş demeden. Dilimde tüy bitiren yaşamışlıklarımı baştan almak zorunda değildim. Öyle yordum ki kendimi hal kalmadı bende aşka. Bu bazı konulara girmemiş, çoğunu da kısa kesmiş halim. Sordu, hatırlamıyorum dedim. İyi demişim. Duygusala bağlanmamışken son kadehin verdiği yanlışlıkla. Arabası pislenmemiş, evi de batırmamışken. Hazır gönül borcum yok. Ben gitsem iyi olacak.