Saniye saniye değişen ruh halimle halletmeye çalıştığım işler başımı aşıyor bugün yine. Aşıyor da nereye. Yerleri süpürüyor kendimi aşıp da gösterdiğim özen. Hal böyle olunca hapşuracak gibi olup da bir türlü hapşuramamak oluyor ağlamaklılığım. Gülüyorum halime. Bazense gerçekten gülesim geliyor. Hoşnutsuzluğum daha ne kadar sürecekse sürüp gitsin. Nasılsa çok sürmez. Uyku uykuyu getiriyor ama ağlamak kupkuru ediyor insani duyguların her birini. Her her her birini. İstemeden üzüyorlar, istemeden yapıyorlar, hep hep hep istemeden oluyor ama olanlar oluyor. Sevincime kapılamıyorum bile çünkü bakınız manikliğin uzantısı depresiflik.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
0 yorum:
Yorum Gönder