Ben de bundan bahsediyordum. Taş çatlasa yirmi kişinin sığabileceği bir alanda, geç kalma, yer bulamama, asansörün gelmemesi, gelse de dolu gelmesi, işleri yetiştirememe, o günün nöbetçisi olma ihtimaline ve birçok talihsizliğe kafa tutuyordu kader. Son kalan koltuğun onun yanı olması tüm ihtimal koşullarının tam olmasıydı. Başka birini isteseymişim olacakmış onu değil de bi başkasına isteseydim.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
0 yorum:
Yorum Gönder