kıyıköşeyazı

Küçükken, durup dururken annemin babamın beline yapışır 'ya ölürseniz' diye ağlardım. Ne zaman başka bir yerde yatıya kalsam tam herkes yattığı sırada ağlaya zırlaya babama aldırırdım kendimi. Sonra büyüdüm. Ayrı yaşamayı kendim istedim. Ama bir gerçek var ki, hala ağlıyorum en son yatan bensem eğer. Babamı da çağıramıyorum ki alsın götürsün beni eve. Belki bu yüzden ilk uykusu gelen hep ben oldum. Uyuyan insanlar ölümü hatırlatıyor sanırım. Ya da bana öyle geliyor.

Demek istiyorum ki hepten değişemiyor insan. Hep bir huy kalıyor. Resti çekiyor, gidiyor, uzaklaşıyor. Yapamayacağı ne varsa yapıyor. Ama işte dedim ya... hala ağlıyor.