kıyıköşeyazı

İlkokul bire başlamanın heyecanındayım, gecesinde muhabbet kuşum öldü. Doğdum doğalı uçuşuyor evde düşünsenize. Neyse sabah kalktık, Maviş'imin renginde önlüğümü giydim, daha doğrusu o beni giydi, benim bir tek yüzüm görünüyor, biraz da ellerim papuçlarım, anneciğimle gittik okula. Sıraya girmiş, sınıfa doğru ilerlerken yüzümü astım, gözlerim dolu dolu, birilerinin farketmesini bekliyorum. Sınıf arkadaşlarım da dahil bütün okul bilsin istiyorum üzüntümü. Ama kimse bilmedi. Sormadılar niye kederlisin bu kadar, niye yaşardı gözlerin. Herkes kendi derdindeydi. Kolay mı, evde evcilik, bahçelerde koşup oynamak varken sınıflara kapatıyorlardı insancıkları. Annelerinden ayırıyorlardı. Daha o gün anlamıştım kimseyi ilgilendirmiyordu benim kuşum, ilk hatırı sayılır kaybım. Anlamıştım ki kimsenin kuşu kimseyi ilgilendirmiyordu. Hayat buydu.