kıyıköşeyazı

Keşke daha geç başlasaydım kalbimi kullanmaya, aklımdan çıkarmaya, olduğu gibi kabullenmeye, terlemeye, bir yanı aşka, bir yanı meşke, aklımda tutmaya, yaş akıtmaya, bir bilemedin üç gün geçirilmeye, numaradan gülümsemeye, dinlemediğimi belli etmemeye, kırık dökükleşmeye, dışarı çıkmaya, beğenmeye, bu seferlik böyle olsun demeye, ve daha çoğu şeye. Belki o zaman ufak sıyrıklarla atlatabilirdim yaşamayı. Ne kadar gecikirsem o kadar az dururdum durduğum yerde. Ya da hiç unutmasaydım ilk zamanlarda. Büyük bir aşk için harcasaydım değersiz vaktimi. Bir sefer sevebilenlerden olsaydım. İçim acısaydı. Keşke uzun tutsaydım aşklarımı. Uzun uzun sevseydim. Daha ertesi günü geçti sanıp tekrar deşmeseydim yaramı. Üzülemiyorum bile diyemeseydim. Tekrar tekrar üzülmeyi bilmeseydim en iyi, üzülür gibi görünüp. Keşke dışa vurur gibi yapıp içime atıldığını önceden bilseydim. Çok birikmeseydi. Çok az zaman hissedebilmeseydim bunu içimde. Keşke daha çok düşseydi aklıma. Unutmaktan nefret ettirmeseydim kendimi. Unutamasaydım nefretimi, keşke içimde tutsaydım. Unutamasaydım da artık unutacak başka iş çıkarmasaydım başıma. Anlatabilseydim derdimi. Keşke hiç açmasaydım içimi dışımı birilerine boş yere. Açılamasaydım keşke. Ertesi gün geçecek ufacık bir şeye daha tahammülüm kalmasaydı. Hiç geçmeseydi yaram. Gerçek bir acı çekseydim. Gerçek bir sevinç duysaydım. Yıllarca aynısını düşünseydim bayağılaşmadan daha fazla düşüncelerim.. Diyorum ama biliyorum ki sabah olduğunda ben yine güler yüzümle uyanacağım, orası bir gerçek.