kıyıköşeyazı

İnsanlık halidir. Olur olmaz şeyler yaptırır insana. Başka başka kimliklerle düşündürür, içindeki insanlar konuşur durur durmadan, konuşurken konuşurken birbirlerine girer o insanlar, hiç düşünmeyeceğin şeyleri düşündüğün bile olur tamam ama içinden sessizce. Sonra kendi kendine de konuşursun evde yalnızsan, yemek hazırlarken birden kendini yemek tarifi veriyor bulursun, parmağını kesen bıçakla kavgaya tutuşursun saç baş, kimsenin olmadığını bile bile içeriye seslenirsin müzik açın diye tamam da yani o anlık şeylerdir bunlar hep. Öylesine bir şeyler dersin. Ya bana ne demeli. Benimki başka. Fısır fısır fısır. Anlatıp duruyorum. Olanları, bitenleri, o gün birine dediklerimi tekrar ediyorum, ya da işte diyemediklerimi. O biliyor. Şahit oldu. İnkar edemedim, göz bebeklerime bakıp hemen anlardı çünkü biliyorum. Yapıyorum ben bunu. Üstelikte konuşabilecek biri varken hemen yakınımda. Az önce de bir başkasına yakalandım. Onu diyecektim. Bulaşık yıkıyordum, gene takılmışım bir konuya. Nasıl konuşuyorum fısır fısır. Nasıl utandım karşımda onu görünce. Beni duyunca. Boşta bulundum, şarkı dedim, şarkı söylüyorum. Hangisi dedi. Sen bilmezsin dedim. Bir de yani mırıldandım da. Ritim bile tuttum daha inandırıcı olsun diye, şarkı diye yutturduğum kendi kendime konuşmalarımla. Çok utandım. Bu kadar zahmete gireceğime açık açık söylemeliydim galiba. Utanç verici. Neyse geçti. Alın işte, söylüyorum, artık utanılacak bir şey kalmadı. Deli miyim neyim. Ama bazı günler öyle biriyle görüşüp eve döndüğümde aynanın karşısına geçip ona baktığım gibi baktığımı söylemeyeceğim.